Verhalen

3 Februari

Ik mocht vanaf vannacht 12 uur niet meer eten of drinken. Ik denk dat ik daarom vanochtend om half acht met pijn in m’n kop wakker werd. Van de honger en de dorst. En dat zal nog wel tot vanavond duren.

Ik heb mijn spullen ingepakt om mee te nemen. De kamers een beetje opgeruimd. Alle kabels die her en der over de vloer liggen opgeborgen. Ze zijn een erfenis van twee weken proberen toch nog wat te werken met een huilende pijn in het been.

En om 20 na negen sta ik klaar. Om half tien staan Freddy en Eva voor de deur. Freddy om me naar het ziekenhuis te brengen, Eva om me gedag te zeggen en het beste te wensen. Zo lief.

En nu, om 12 uur, lig ik op bed, in m’n kamer en gebeurd er niets. Wachten op het grote moment. Ik vind het best nog wel spannend. Ik ben nog nooit geopereerd, ik ben ben nog nooit onder narcose geweest, behalve de tandarts. Het werd dan ook wel een keertje tijd. De 60 halen zonder operatie, dan heb je niet echt geleefd. Toch?

---

4 februari

Nou het is gebeurd, ik heb een operatie overleefd. Been there, done that.
Gisteren kwam er om half een een verpleegster de kamer binnen en zei zeer kordaat: ‘als u nog naar de WC moet, doe dat dan nu, dan trekt u het hemdje aan en gaat u in bed liggen, dan rijden we u naar de operatiekamer’. Het kwam er nogal dwingend uit, maar misschien bedoelde ze het niet zo.

Mij bracht het op een of andere manier terug naar de dag dat ik het sanatorium in moest en op klaarlichte dag in bed moest gaan liggen. Ik moest mijn pijama aantrekken, maar mocht wel mijn trui aanhouden. Ik was vier en begreep er niets van. Gisteren voelde ik me weer een beetje zo. Ik had geen idee wat ik me er van moest voorstellen.

Wat stel je je voor bij een operatiezaal? Op TV zie je alleen de operatiezaal, en dan nog enkel de hele grote, groot genoeg om een TV-ploeg te kunnen laden. Je ziet nooit de buitenkant. Nou dat is maar goed, want die is helemaal niet interessant. Er zijn er hier 5 en ze hebben wel heel mooi groene artistieke nummers.
Ik werd er heen gereden door twee dames die een geanimeerde discussie hadden over de maten van de uniformen. De verpleegster van de dienst klaagde dat ’s morgens de mediums op waren en dat ze nu een small aan had. Door alle spullen die ze in de zakken had spande het ding en als ze moest bukken floepte de onderste knoopjes open. Kijk, dat leidt af als je naar je eerste operatie gaat.

De operatiekamer was niet zo groot als op TV, wel vol. Wat een bende apparatuur op een klein oppervlak. Echt wel heel efficiënt. Ik was vooral onder de indruk van de lampen, zo groot.
Er kwam een jonge man naast me staan die zich voorstelde als de anesthesist. Ik ga voor uw verdoving zorgen zei hij. Even later kreeg ik een slecht passend maskertje om op mijn gezicht te zetten: nu komt er alleen maar zuurstof uit… nu doen we er iets in waar u zich wat dronken van gaat voelen (nou nee)… nu gaat u in slaap (nou dat denk ik dus niet).

En vijf uur later werd ik wakker.
Ik was heel verdrietig toen ik wakker werd, ik weet niet waarvan. Het was dat gevoel.
Ik was bijna meteen wakker en wist ook meteen waar ik was. Er hing een klok: half zeven. Dat was schrikken, zo laat. Ik had op een uur of drie gerekend.
De operatie had drie en een half uur geduurd vertelde de chirurg vandaag. Voor haar was dat ook heel lang. “Ik had het gevoel dat ik drie operaties had gedaan”. Het was heel veel werk, zei ze, ze had de zenuw ongeveer moeten uitgraven, maar hij lag nu heel mooi vrij op een ‘matje’. Ik krijg daar allerlei romantische beelden bij, die niets met de werkelijkheid te maken hebben vrees ik.

Schreef ik dat ik meteen heel wakker was? Ik wilde op de kamer graag mijn telefoon, als was het maar om te weten hoe laat het was. Maar ik wist het nummer van mijn kluisje niet meer. Dat is het nummer van mijn bankpasje, dat kan ik altijd onthouden, maar niet vandaag, niet na vijf uur narcose. Het maakte mij duidelijk dat ik een beetje op moest passen. Een uur later wist ik het nummer gelukkig wel weer. Ik heb wonder boven wonder geen pijn. Iedereen vraagt of de pijn meevalt, maar ik heb geen pijn. Wel nog steeds een duf gevoel in mijn tenen en vannacht een heel doods gevoel in mijn kuit. Klopt, zei de chirurg, de zenuw heeft flink gekneld gezeten, die herstelt wel, maar dat kan even duren. In het vorig voorjaar had ik dat doffe gevoel ook en is het ook over gegaan na ongeveer vier maanden. Dus daar gok ik op.

De nacht en de dag vandaag waren heel lang. Ik moest plat op mijn rug blijven liggen. Dan kan ik niet slapen, ook niet lezen. Uiteindelijk heb ik naar de radio geluisterd. VRT nachtradio. Vandaag kon ik wel lezen 1793, dat heb ik van Greet gekregen. ‘Help’ riep de chirurg toen ze binnenkwam ‘daar heb ik een paar nachten van wakker gelegen, ik ben wel wat gewend met crimies, maar dit is zo gruwelijk’. Nou fijn, dat beloofd (het is ook heel gruwelijk).

En vanavond heb ik 10 minuten rechtop in de stoel gezeten. Daarna moest ik onverbiddelijk terug het bed in en toen ik lag was ik helemaal kapot. Niks stoer doen. Maar ik kan mij bukken, ik kan mijn tenen aanraken als ik zit, dat beloofd voor de zelfredzaamheid.

En ik heb veel berichtjes gekregen van hot en her. Dank jullie wel.
Ik heb voorlopig nog even niet door hoe jullie reacties kunnen geven, op mijn berichten, maar daar kom ik nog wel achter.

---

Vrijdag 5 februari

Ik lig op een kamer met 2. Mijn kamergenoot is Cecae, een man van 27 uit Gambia. Hij is een paar weken geleden, midden januari van de derde verdieping van een appartementsgebouw in Sint Amandsberg gevallen. Vraag me niet hoe dat kan. Hij heeft er een beschadigde rug en een verbrijzelde enkel aan over gehouden. Hij heeft dus erg veel geluk gehad en dat beseft hij ook. Hij is een heel aardige gast, ik heb al appels en koekjes van hem gekregen. Hij ligt hier al lang, dus zijn neef komt regelmatig op bezoek. Ik heb die alleen nog niet gezien. Normaal zou hij gisteren aan zijn enkel zijn geopereerd, maar gisterenochtend kreeg hij het bericht dat dat een dag was uitgesteld, er was geen ruimte in de operatiezalen. Dat was een stukje slordige communicatie. Cecae nam dat vond ik nog redelijk luchtig op. Maar vandaar dat zijn neef er gisteren niet was, Cecae zou toch niet aanspreekbaar zijn.

Hij is zo ongeveer de hele dag aan het bellen, met zijn neef neem ik aan. Hij noemt hem ‘my brother nephew’. Dus in het begin was ik in de war omdat ik hoorde over zijn broer en zijn neef die hier waren. Maar dat is dus dezelfde. Hij heeft een Italiaans/ Europees paspoort, hoe dat precies zit weet ik niet, ik denk dat hij een erkende vluchtelingen status heeft.

Zijn enkel ziet er op dit moment redelijk spectaculair uit, aan alle kanten steken er pinnen uit, die dan allemaal ook nog eens met elkaar verbonden zijn. Hij gaat nu vanmiddag geopereerd worden, dan zouden de pinnen verdwenen moeten zijn. Als hij weer kan stappen en hier het ziekenhuis uit kan gaat hij drie maanden naar Afrika zegt hij. Drie maanden aansterken in de zon. Dat lijkt mij ook wel wat.

---

Ik ben deze dag begonnen met mezelf te wassen en aan te kleden. Fantastisch, ik kan mij redden, ik kan naar huis. En zo makkelijk ligt het blijkbaar niet. Zojuist kwam de chirurg langs, Dr. Vermeire. Die wist mij te vertellen dat het nog wel eens lastig kon worden in het weekend. ‘Dat is het hoogtepunt van het oedeem’. De zenuw houdt er niet van als er aan getrokken en gewriemeld wordt. En dat is er in een soort overtreffende trap gebeurd woensdag. Vandaar dat ze een slag om de arm houdt en mijn optimisme van deze ochtend een beetje tempert. We zullen zien. Zo erg als de vorige weken zal het toch niet meer worden, toch?

---

Zaterdag 6 februari

Tjonge wat heb ik slecht geslapen. Ik word hier compleet duf, ik heb een licht gevoel in mijn hoofd van de bedompte lucht en het niets doen. In de loop van de dag dommel ik een paar keer in. Gisterenmiddag stond opeens de chirurg aan mijn bed. Ze heeft blijkbaar een geluid gemaakt waardoor ik wakker schoot. Toen vertelde ze dat van dat oedeem. Het helpt, dat dommelen, dan gaat de tijd wat vooruit, maar het zorgt er voor dat ik ’s nachts klaarwakker ben. Dan kan ik natuurlijk naar ‘Before we Die’ kijken, maar dat vind ik zo’n zwaar, ingewikkeld en over-de-top verhaal, dat ik niet meer dan een halve aflevering per keer aan kan. Ik kan ook naar het Collegium Vocale kijken en me in slaap laten zingen, dat zal ik vanavond eens proberen.

Gisteren avond heb ik naar het concert van Senne Guns gekeken bij de Vieze Gasten. Ik had van Eva een ticket gekregen. Ik ken de man niet, buiten zijn liedjes op de radio en dat het mijn achterbuurman is, waar Beer zijn noodlottige sprong heeft gewaagd. Maar het was heel erg mooi en leuk. De manier waarop hij met het fenomeen streaming-concert omging was heel grappig. ‘Wat is nu de etiquette om dit concert af te sluiten? O, gewoon weglopen’. Senne las af en toe verzoeknummers voor die binnenkwamen via de website en een keer een gewoon berichtje: groeten aan Harrie in het Jan Palfijn. Dank je wel Eva.

Gisteren eind van de namiddag werd Cecae opgehaald voor de operatie aan zijn enkel. Om 10 uur of half elf werd hij teruggebracht (het lijkt wel een obscure inrichting met isoleercellen, als ik dit schrijf). Geen ijzerwerk aan de voet, wel dik in het gips. Hij heeft erg veel pijn gehad van nacht: ‘my god, my god’ hoorde ik hem steunen. Ik ken het gevoel van een paar weken geleden.

---

Zondag 7 februari

Ja en dan gaat het snel. Dr. Vermeire stond gisteren rond de middag opeens aan het bed en vraagt hoe het gaat; ja heel goed, nee ik heb geen pijn, beetje duf gevoel in mijn kuit en in mijn tenen, maar dat zal met 4 maanden wel over geen. Nee, zegt de arts, dat duffe gevoel nu is omdat ik aan die zenuw heb zitten prutsen, dat is niet zo erg, je moet met twee weken verbetering voelen. OK, goed nieuws.
Maar, zeg ik, u hebt mij gisteren behoorlijk de stuipen op het lijf gejaagd met uw opmerking over het oedeem. Daar schrikt ze van en begint dan vreselijk te lachen. Sorry, sorry, sorry dat was helemaal niet mijn bedoeling. Nee, die pijn van de vorige weken gaat niet terug komen. Het wordt misschien een beetje een terugval. Pfff.
En u moet mij even zeggen wat ik wel en niet mag als ik naar huis mag. Nou, niet de vloer schrobben, niet het bed opmaken, dat soort dingen. Een beetje stof afnemen mag. Aan tafel de groente snijden ook. Dus… ik ga een hele steun zijn.
En wanneer mag ik dan naar huis, denkt u. Ik kan me wassen, ik kan me aankleden, ik kan mij redden. En het eten en de inkopen zijn geregeld. De Dr. had het vrijdag over ‘misschien dinsdag’, nu zegt ze goh, maandag? misschien morgen? eventueel vandaag? Ja dan vandaag! Ok zegt de arts, dan maak ik de papieren in orde.
Ik kleed mij aan en pak mijn spullen bij elkaar en bel Eva op, dat ze mij kunnen komen ophalen. Als Dr. Vermeire na 20 minuten terugkomt is ze verbaasd dat ik al helemaal klaar zit. Wat denk ze dan, dat ik voor mijn plezier nog twee dagen in de kliniek blijf? Ik zal het rustig an doen, ik ga niets tillen, ik ga geen muziek maken, maar ik ga wel naar huis.
Ik neem afscheid van Cecae, we wisselen telefoonnummers uit, maar of daar veel van komt weet ik niet, sinds hij bekende dat het doel in zijn leven ‘to fuck the bitches’ was, neem ik wat afstand. Maar wie weet.

Freddy komt mij ophalen op mijn kamer. Ik mag mijn tas niet dragen. Ik kan rationeel tegen mezelf zeggen dat ik dat niet mag, dus dat Freddy of iemand anders het kan doen, maar ik vind het moeilijk. Ik ben een lastige zieke, vooral voor mezelf.
In de straat komen we Eline tegen, dat maakt het thuiskomen wel een gebeuren, Eva is er ook.
Eline heeft de kamer gepoetst, Eva gaat soep koken, voor iemand die niet gauw hulp vraagt is dat wel wat.
Op een gegeven moment ben ik helemaal gesloopt. Ik moet gaan liggen. Ik vind het geruststellend dat ik voel wanneer ik over mijn grenzen ga. Mijn lichaam geeft dat netjes aan.

---

En nu zit en lig ik thuis. Zondag ochtend, na een rampzalige nacht. Dat slapen overdag is niet goed om de nacht door te komen. Freddy vergeleek het gisteren met een jet-lag. Nu heb ik daar meestal niet zoveel last van omdat ik me dan drie dagen in het juiste ritme dwing, maar dat mag ik nu juist niet doen. Ik luister naar de radio, ik kijk naar VRTnu, ik heb 1793 uitgelezen en val uiteindelijk om 7 uur fijn in slaap tot 9:10.

---

Maandag 8 februari

Vannacht heb ik een stuk beter geslapen dan gisteren. Nog steeds wel in stukjes, maar wel geslapen.
En opgestaan mijn pijn in mijn kop. Ik denk dat het spanning is die ergens in mijn schouders zit. Ik ben gespannen merk ik omdat ik me afvraag of ik het wel goed doe, of ik niet over mijn grenzen ga, of ik me niet forceer, of ik niet overdrijf als ik op een krukje voor de kast sta om een nieuwe rol beschuit te pakken (bijvoorbeeld).
Dat overdrijven valt best mee. Ik leerde vandaag dat als ik te lang rondloop of in een stoel zit, ik mijn rug begin te voelen. Dan is het of plat op de bank, of nog beter het bed in. En dan niet voor een kwartiertje, maar voor een uur of twee. Dan is de rug weer helemaal ontspannen en voel ik hem niet meer. Die gebruiks-aanwijzing heb ik vandaag goed geleerd.

Top, het gevolg is wel dat ik echt niets kan op een dag. Ik ben om half zeven opgestaan, want ik wilde voor acht uur een mailtje sturen aan de huisarts. Dat is net gelukt, opstaan en wassen zijn al een oefening en daarna lig ik een tijdje plat, bij te komen.
In het ziekenhuis kreeg ik spuitjes tegen de flebitus, vaatontsteking die tot bloedklonters kunnen leiden. Ik heb daar geen recept voor gekregen en ik meen eens te horen hebben gekregen dat het heel belangrijk is om dat alle dagen te blijven inspuiten (met van die kleine rotnaaltjes). De huisarts belt later op de dag terug en weet te vertellen dat als ik regelmatig rondloop, die injecties niet echt nodig zijn, wel zo lang ik stil in bed lag. OK
Naast de huisarts heb ik vandaag thuisverpleging gevraagd om de wond te verzorgen, dat komt morgen in orde. Fijn want dan kan ik me voor de eerste keer sinds vorige woensdag eens douchen.

Verder klungel ik wat met kleine dingen, maar veel doe ik dus niet. Dat kan niet, dat lukt niet.
Ik heb wel iedereen bedankt die de komende tijd voor mij gaat koken en inkopen doen. Ik ben daar nog steeds van onder de indruk.

En ondertussen loopt hier in plaats van een klini-kat een gesneden kater rond. Ik denk dat alle huisbewoners wat onder de indruk zijn (alle drie).

---

Woensdag 10 februari

Normaal zou de operatie vandaag zijn geweest, het was een week geleden. Gisteren en vandaag staan in het teken van leven me een nieuwe rug.
Het gaat allemaal goed, ik heb nog steeds geen pijn, neem geen pijnstillers en doe het zo rustig mogelijk. Dat betekent bijvoorbeeld: vanochtend opstaan, wassen, aankleden en een uurtje op de bank radio luisteren. Daarna op het gemak ontbijten, mail bekijken en op de bank, radio luisteren en in slaap vallen. Met May aan de telefoon hangen lunchen en de bank op. Printen voor Eva met koffie en chocola en de bank op. Boodschappen aannemen van andere Eva en bijkletsen en dan, wonder boven wonder is het tijd voor de tweede portie rolletjes en puree van Joke en Geert. Fantastisch. En dan toch weer op de bank.
Het is leren luisteren naar de rug. Het lukt alle dagen een beetje beter, maar tegelijkertijd is het oppassen om niet overmoedig te worden.

Gisteren is de thuisverpleging langsgekomen. Een verpleegster die ik nog niet kende. Niet erg, ook heel aardig. Dat vond Fred ook, met als gevolg dat hij behoorlijk in de weg liep. Ik lag op mijn buik op de bank zodat de verpleegster het verband kon wisselen en de wond kon schoonmaken en op een gegeven moment liep Theo, Theo? nee Fred natuurlijk, ook op mijn rug rond. Gelukkig kon de verpleegster daar wel mee lachen.

En schreef ik maandag dat ik nu een beetje door had hoe ik door kon slapen? Dat was te optimistisch. Vannacht heb ik tot 3 uur foute series en een prachtige documentaire liggen kijken. Daarna heb ik doorgeslapen tot 8 uur. De documentaire ging over de repetities en opnamen voor de voorstelling Orestes van NTGent in Mosul. Heel indrukwekkend en ontroerend. Als je de kans krijgt om hem te zien, doen.

---

Zaterdag 13 februari

Gen dagelijkse berichten meer, dat betekent dat er een routine ontstaat hier en dat er geen spectaculaire ontwikkelingen meer zijn. Het gaat alle dagen een klein beetje beter. Ik kan langer opblijven. Ik til nog steeds niets (behalve de koffie). Gisteren heb ik niet meer in bed gelegen overdag, wel een aantal keren op de bank.
En wat doe ik dan zo hele dagen?
– Lezen (Javier Marías, das tenminste een uitdaging)
– Ik heb gisteren alle ziekenhuisrekeningen van de laatste maanden op orde gelegd.
– Bezoek ontvangen. Mag dat? Ik heb een heel grote tafel.
– Een tekst uit het hoofd leren voor de toneelcursus
– Treme uitkijken (nog twee afleveringen)
Ik denk dat ik me voorlopig nog bezig kan houden. Want dat liggen op de bank vergt toch nog steeds veel tijd.

Sinds gisteren heb ik wel opeens pijn in mijn rug. Niet in het been, het is geen zenuwpijn, echt pijn in mijn rug. Dat zat me niet lekker, maar de thuis verpleegster wist me te vertellen dat nu, na een week zo ongeveer alle narcose uit mijn lichaam is. Nu komt de pijn dus. Het is niet veel, ik neem geen pijnstillers (dus wat zeur ik dan).

---

Ik sluit het verhaal hiermee af. Dank jullie wel voor de reacties. Dank aan alle kokers.
Mijn excuses voor de dt fouten.
Tegen de tijd dat we met zijn allen weer om elkaars nek mogen hangen, ben ik er ook weer bij.
Groet
Harrie