Wat doe ik nu in een ziekenhuis?
Nou wist ik al langer dat mijn rug niet al te best is. In 2008 heb ik al eens een crisis met m’n rug gehad. De orthopedist Dr. Hardt wist mij toen te zeggen ‘meneer Mol, u hebt drie hernia’s, ik ga daar niets aan doen, u kunt daar heel oud mee worden’.
Daarna ben ik dan maar ons huis gaan verbouwen. Dat is heel goed gelukt. En nu, nu het allemaal wat rustiger is geworden. Breekt de pleuris uit. De chirurg, Dr. Vermeire wist mij de dag voor de operatie te vertellen: ‘meneer Mol, ik ga uw hernia behandelen, maar hou er rekening mee, u krijgt geen nieuwe rug. U hebt een vreselijk slechte rug en dat zal die blijven. Ik begin er dus vol goede moed aan.
Een jaar geleden kreeg ik weer last van mijn rug, of eigenlijk van een been. De pech was dat dat ongeveer samenviel met de eerste lock-down. Een kinesist bezoeken was wat lastig. uiteindeijk kreeg ik oefeningen via de e-mail en die werkten goed. Behalve dat ik ‘dooie tenen’ bleef houden. Een bezoek aan de huisarts leverde de opmerking op: ‘daar had je ook wat eerder mee mogen komen’. Klopt, maar ja, de lock-down he.
Een creatief geregelde MR in Brugge. Bezoek aan de fysische geneesheer: ‘Meneer, ‘mooi oud worden’ is een fabeltje’. En veel kine. Allemaal erg hoopvol.
En in augustus een voet die opeens blijft hangen. Opnieuw een MR en een bezoek aan de neurochirurg. Die gaat opereren, begin september. De avond voor de operatie, na een definitieve MR besluit ze, ‘weet je wat, ik ga het niet doen, ik heb geen idee wat er bij jouw aan de hand is. en ik zeg altijd, met een rug heb je een kans. Ik weet bij jouw waar ik aan begin, maar niet waar ik eindig. Dat is geen goed plan’. Terecht natuurlijk, maar ik blijf zitten met een voet die het niet doet.
Volgens een specialist in Deurne, waar de chirurg mij naar doorverwezen heeft, kan kine heel veel oplossen, het kan lang duren, maar er is veel mogelijk.
En dat is ook zo. Bij de kine begint opeens, na een maand, de voet een beetje te reageren. De tenen bewegen. Het is erg bijzonder om te zien. Een beetje Kill Bill: wiggle your little toe!
De chirurg is erg enthousiast en na kerst nemen we roerig afscheid. Ik respecteer haar, zeg ik, omdat ze 1. mij niet geopereerd heeft, en 2. durft toegeven dat ze daar een nacht van heeft wakker gelegen. Respect.
Twee weken later gaat het helemaal mis met mijn rug. Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad. En nu gaat dezelfde chirurg mij wel opereren.
Een nieuwe rug 